Nieuws

Select a news topic from the list below, then select a news article to read.

Op woensdag 12 oktober heb ik in speeltuin Floragaarde de lezing ’Kinderen de baas?!’ gegeven. In het kader van de week van de opvoeding (10 t/m 17 oktober 2011) hadden de floramama’s deze lezing georganiseerd. Tijdens de lezing ben ik ingegaan op kinderen van deze tijd en de grenzen die ze nodig hebben. Kinderen van deze tijd zijn (eigen)wijs en gevoelig; ze weten vaak precies wat ze wel en niet willen. Hoe ga je daar als ouder(s) op een goede manier mee om?

Ik heb het gehad over eerlijk zijn en dus congruent zijn, datgene wat je vraagt van je kind moet ook overeenkomen met wat jij echt van binnen vindt en voelt. Ook eerlijk zijn over je eigen gevoelens zowel positief als negatief. Gelijkwaardigheid, op gelijke hoogte staan (letterlijk!) en de gevoelens van het kind erkennen, bijvoorbeeld als het bang is in het donker. Ik heb het gehad over de spiegel die een kind is voor zijn ouders en de Reversie Methode® die daar bij kan helpen. Door middel van spiertesten kan je met deze methode onverwerkte gevoelens bij de ouder oplossen waardoor het kind mee verandert. Uiteraard is dit alles heel mooi maar vergeet ook niet dat grenzen heel belangrijk zijn voor een kind; jij als volwassene bepaalt uiteindelijk wat er wel of niet gebeurt, met een grens bescherm je je kind want een grens is liefde!

Ik vond het heel leuk om te doen; om mijn opgedane kennis tijdens mijn opleiding tot gezins- en kindercoach te delen met andere ouders en opvoeders! Ik merkte na afloop aan de reacties dat ik mensen echt heb kunnen raken met mijn lezing en dat vond ik zo mooi! Ter afsluiting heb ik een gedicht voorgelezen waarin prachtig naar voren komt hoe een kind zich soms zo onbegrepen kan voelen zonder dat wij ouders dat in de gaten hebben en hoe loyaal kinderen aan hun ouders zijn:

I ran into a stranger as he passed by,
“Oh excuse me please” was my reply.
He said, “Please excuse me too;
I wasn’t watching for you.”
We were very polite, this stranger and I.
We went on our way and we said goodbye.

But at home a different story is told,
How we treat our loved ones, young and old.
Later that day, cooking the eveningmeal,
My son stood beside me very still.
When I turned, I nearly knocked him down.
“Move out of my way, “I said with a frown.
He walked away, his little heart broken.
I didn’t realise how harshly I’d spoken.

While I lay awake in bed,
God’s still small voice came to me and said,
“While dealing with a stranger,
Common courtesy you use,
But the family you love, you seem to abuse.
Go and look on the kitchen floor,
You’ll find some flowers there by the door.

Those are the flowers he brought for you.
He picked them himself: pink, yellow and blue.
He stood very quietly not to spoil the surprise,
You never saw the tears that filled his little eyes.”

By this time, I felt very small,
And now my tears began to fall.
I quietly went and knelt by his bed;
“Wake up, little one, wake up,” I said.
“Are these the flowers you picked for me?”
He smiled, “I found ‘em, out by the tree.
I picked ‘em because they’re pretty like you.
I knew you’d like ‘em, especially the blue.”

I said, “Son, I’m sorry for the way I acted today;
I shouldn’t have yelled at you that way.’
He said, “Oh, Mom, that’s okay.
I love you anyway.”
I said, “Son, I love you too,
And I do like the flowers, especially the blue.”

 

Marlijn Driessen – van den Eijnden, gezins- en kindercoach

Wil je meer weten? Bel of mail: 06-24145234 / Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Subcategorieën